اشعار عراقی

اشعار عراقي <?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

فخرالدين عراقي در غزل عاشقانة شور انگيز قطعاً يكي از بزرگان زبان فارسي است و بيان بسيار شيرين و روان و طرب انگيز دارد كه او را با سرايندگان بزرگ برابر مي كند . قطعاً در غزل و پس از آن در ترجيع بند و رباعي از اقسام ديگر شعر تواناتر بوده است و پس از آن در قصيده و در مرحلة آخر در مثنوي مهارت داشته است . هميشه او را در غزل به استادي مسلم داشته اند و برخي غزليات او در منتهاي شهرت بوده و برخي شعرا بر غزل او مخمس سروده اند . از آن جمله اين مخمس است كه بريكي از معروفترين غزليات اوست :

مه من نقاب بگشا زجمال كبريايي

كه بتان فرو گذارند اساس خود نمايي

شده انتظارم از حد ، چه شود ز در درآيي ؟

ز دو ديده خون فشانم زغمت شب جدايي

                               چه كنم ؟ كه هست اينها گل باغ آشنايي

چه كنم ؟ چه كاره ام من كه رسم به عاشقانت ؟

شرفست آنكه بوسم قدم ملازمانت

به كمينه استخواني كه برد هما ز خوانت

همه شب نهاده ام سر ، چو سگان بر آستانت

                                          كه رقيب در نيايد به بهانة گدايي

چو كمال حسن مطلق كه زعشق بي نياز است

دل مبتلاي محمود به طرة اياز است

كه مدار شوخ چشمان به كرشمه است  و ناز است

در گلستان چشمم ز چه رو هميشه باز است ؟

                                 باميد آنكه شايد تو به چشم من در آيي

ز حديث لعل گاهي زندم ره دل و دين

كشدم به ناز گاهي به كمند زلف پر چين

زندم به تير مژگان ، كشدم به غمزة كين

بكدام مذهب است اين ؟ بكدام ملتست اين ؟

                              كه كشند عاشقي را كه تو عاشقم چرايي ؟

چو به سير باغ سرو قد خود عيان نمايد

ز عذار لاله گونش چمن ارغوان نمايد

رخ خود ، پي نظاره چو به گلستان نمايد

مژه ها و چشم شوخش بنظر چنان نمايد

                                   كه ميان سنبلستان چرد آهوي ختايي

چه شود كه مطرب آيد بسماع ذكر يا حي ؟

كند التفات ساقي سوي بزم ما پياپي ؟

غم عشق را دوايي نبود به جز ني و مي

زفراق چون ننالم ؟ دل من شكسته چون ني

                                   كه بسوخت بند بندم ز حرارت جدايي

نگشود عقدة دل ، نه زشيخ و نز برهمن

نه زدير طرف بستم ، نه زكعبه و نه زايمن

چو نصيب عاشق آمد ز ازل فضاي گلخن

سر و برگ گل ندارم ، به چه رو روم بگلشن ؟

                                    كه شنيده ام ز گلها همه بوي بيوفايي

چو بناي كار عاشق همه سوز و ساز ديدم

ره حسن و عشق يكسر به نياز و ناز ديدم

زجهانيان گروهي به ره مجاز ديدم

به قمارخانه رفتم ، همه پاكباز ديدم

                                چو به صومعه رسيدم همه زاهد و ريايي

زحدوث پاك گشتم ، به قدم رهم ندادند

زوجود هم گذشتم ، به عدم رهم ندادند

به كنشت سجده بردم ، به صنم رهم ندادند

بطواف كعبه رفتم ، به حرم رهم ندادند

                     كه تو در برون چه كردي ؟ كه درون خانه آيي

به حرم صلاي هاتف بحكايت اندر آمد

كه نسيم وصل گويا ز ديار دلبر آمد

بتو مژده باد اي دل كه شب غمت سر آمد

در دير مي زدم من كه ندا ز در در آمد

                             كه درآ درآ عراقي ، كه تو هم از آن مايي

سيزلرساغ اولون

/ 3 نظر / 158 بازدید
فاطمه

و جهان از اين «غار» روشني گرفت ...عشق در حرا، حرمت جاويد يافت ؛ چرا كه حرا ، حريم نور است و روشنايي حرا در بلنداي سنگواره اي به حضور الهي محمد(ص) تا ابد اعتبار يافت. نفس جبرئيل كه دميد ديگر حرا ، مغاكي تيره نبود. قدمگاه فرشتگان آسماني بود كه ناموس بزرگ خدا را بر شانه بشر نهادند و محمد (ص) مبعوث شد.از آن زمان تا هميشه هستي، حرا، همچون خورشيد بر جان جهان مي تابد.....بعثت رسول اکرم حضرت مصطفي (ص) برپيروان شريعت محمدي مبارک باد

sirfarzad

dedim bunu yazan turk olmali....seni yasha

علی

سلام این شعر ،تضمین یک غزل عراقی است و سروده کس دیگری است